Ciğerim Gazze için yanarken, daha da çok medeniyet adına çalınan hayatlar için yanıyor doğrusu. Sahte bir iddiadan öte gidemeyen sözüm ona batı medeniyeti hak ettiği cezayı almalıdır artık. İnsanlık, varlık, ölüm, hayat, hesap, ceza, hak, hukuk kavramlarını alt üst ederek insanlığı yok oluşa sürüklemekten başka ne yapmıştır. Teknolojik bir takım üstünlükler, medeniyet iddiası için yeterli midir? Medeniyet yasam şartlarinin daha kolay, daha kısa zamanda el değmeden hazırlanması mıdır sadece? Ya da medeniyet sadece konfor mudur? Sahip olanan dünyalökların çokluğu, refah düzeyimizin ne kadar yukarıda olduğu; hazlarımızın, arzularımızın, bitmek bilmeyen isteklerimizin ne kadar çabuk ve güzel karşılandığı mıdır?
Ahlak ve insani değerlerin insan için bir hükmü yok mudur ki gönüllerden uzaklaştırılmıştır. Oysa uygarlık yükseldikçe daha da güzelleşmesi, yüceltilmesi gerekmez miydi? Ne acı ki ahlaksızlık bir çeşit başarı olarak en ücra köşelere kadar yayılmıştır.
Kovuşulmuş olan imkanların her çağdaşın, her dünya insani ve canlısı için aynı şekilde ulaşıyor olması değil midir? Eminlik kavramının her alana yayilmasi değil midir? Medeniyet sahiplerinin en az kendisi kadar, hayat sahibi her varliğin yaşam hakkının korunması değil midir?
En çok da Yaratıcı ile barışık olması gerekmez mi medeniyetin ve sahiplerinin? Günümüzde Allah’ın ayeti olan bilimi, önüne ortağı olarak koymuş hadsizce kibirlenmektedir. Yahu ölüm gibi, hayat gibi, can gibi, mal gibi her şeyin sahibi olan; bilim de, ilimin de, teknolojinin de sahibi değil midir? Bu hadsizlik kibrinden dolayı rahmetten kovulan yaratığın tavrına benziyor sanki…
Çıplaklığı saltanatının işareti, tüketmeyi en büyük başarı ilan edip müritlerini daha çok “haz” la ödüllendiren bu muhteşem ileri zihniyet hadsizliği fert boyutuna taşımıştır. Çok tanrıcılıktan vaz geçip aslında tanrı “benim” iddiasını sahiplenmiş, sokaktaki insana kadar indirgemiştir. Yahudi zihniyetinde altin devrini yaşayan narsisizm çağın en büyük belası değil midir?
Velhasıl nedir medeniyet, sorgulamaz olduk. Gerçi modern arenalarda akıllara şaklatilan kamçılar buna izin vermiyor amma düşünmek zorundayız. Akli hiçe sayan biatlarimiz dünyada huzurumuzu yok ettiği gibi, sonsuz hayat kazanımlarımızı da tehlikeye sokmakta çünkü…
En acı hasarını ölüme çok yaklaşan yaşlıların gözlerinde gördüm ben. Korkunun, kaygı bozukluğunun, panik ataklarin, depresyonlarin girdaplarinda çırpınan yalnızlıkları ile hastalık deryalarinda; hayallerini dahi süremedikleri, el değmemiş hayatlarını teslim etmeye yaklaşırken gözlerindeki o aci, zulümlerin en büyüğü olsa gerek.