sana benzeyen her ne varsa sildim içimden
gölgenden başladım
en son kokunu söküp attım tenimden
tenimde gezinen o gül kurusu ellerinin izini
portakal mevsimini dağ havası sevişlerini
göğsüme dudaklarının bıraktığı böğürtlen lekesini
senden kalan her ne varsa sildim hepsini
-mutlu musun şimdi-
seninle dünyayı boynuma asmıştım ben
zaman ipi gevşemiş bir ilmek gibiydi
göğsümde salınıp duran
ve her defasında içime batıyordu acı sözlerin
başka hangi yaradan kanar insan
sevgisini gömdüğü kalbinden başka
-iyi misin şimdi-
ateşle mühürlenmiş gecelerime
dilimden binlerce yemin döküldü
kalbim küstü bana soldu içimde
unutan ölümü tadacaktı dedi bir ses
unutamayan ölüme dönüşecekti…
bunu bir şiir fısıldadı bana
-senin yazdığın-
ve işte o gün tüm renkler sustu aramızda
sen bir kokuyla can buldun
ben
kokusuz bir ölüme gömüldüm
bir dağ taşıyorum sırtımda
kimseler bilmesin diye
suskunluğun çığlığıyla örüyorum dilimi
yanan yıldızlar çatlamış gökyüzü
küllerinde uyuyan şehirler
hepsi yalnız ve tek bir gerçeğe uyanıyor her sabah
ölüm en çok kokusunu kaybedenlere yakışır, diyorum…
-ölüyorum ey şair-
yazılsın dağ havasına emanet mezar taşıma
“sevdiğinin kokusuyla vuruldu…”
