sabahları daha gözlerimi açmadan birkaç ölü bırakıyorum ardımda
kaç yıl oldu bilmediğim adını unuttuğum sokaklardan geçiyorum
kimselerin dönüp bakmadığı eski kahkahalar çarpıyor duvarlara ve sonra bir şamar gibi yapışıyor yanağıma
dünden kalma bir sofra gibi seriliyorum hayatın ortasına
kaşık çalınmamış çorbalar çatlamış tabaklar
ve hep aynı korku;
o gün adımı yanlış yazacaklar mezar taşıma
ceplerimde bozuk umutlar çatlak aynalar
her köşe başında biraz daha düşürüyorum kendimi
bir şeylere rastlarım sanıyorum ama yok
herkes çoktan geçmiş hiç iz bırakmadan
balkonlardan atılmış sesler
göğe tutunamadan düşen dilekler
bir yerlere varmak için değil yürüyüdüğüm
daha çok, hiç gidilmemiş geçmişe dönmek için
ellerim hep kirli kimselerin fark etmediği
gözlerimin içinde yanmış kitap sayfaları
şimdi artık yorgun ve suskun kelimelerle konuşuyorum
ve sevgili anlamadığın dillerde söylüyorum
seni özlediğimi
karşıma çıkan tüm aynalara bakıyorum
hiçbirinde çıkmıyor yüzüm görünmüyor gülüşüm
bir çiçek de ben diktim şimdi o eski saksıya
ama çoktan unuttum hangi mevsimde açacağını
hiçbir şey beklemiyorum hiç kimseden
sadece yürüyorum sessiz güz yağmuru gibi
göğe dayalı merdivenlerin gürültüsüne koşuyorum
adımlarımı yanlış bir zamana bırakarak
