Bugün 10 Eylül. Benim doğduğum gün. Ama bu yıl doğum günü pastam bana bir gün erken geldi.
Dün akşam yeni başlangıç tarihi diziye dalmıştım ki televizyon anında kapandı. Ekran kararır kararmaz YouTube açıldı; içeride “kim, neden bunu yaptı” diye, tam da dizinin heyecanlı bir yerindeydi. Sonra izledik: “İyi Ki Doğdun Ali Osman.” Kendi kendime “Allah Allah” dedim, “doğum gününü mü karıştırdılar acaba?” Cümleyi daha tam kuramadan evin ışıkları söndü.
Karanlıkta bir makarna ışığı belirdi; ailem elinde mumlu makarnayla içeri giriyordu. “Doğum günü boyuncadı,” dediler, “ama bırakmak bir şeyi çoktu, bu yüzden bugün aradan çıkarmak istedik.” Doğum günü müziği odayı doldururken, o akşam onların bana özel bir gün yaşattığını hissettim. Makarnayı dilimledik. Kesmeden önce, üstümdeki akşam kıyafetiyle fotoğrafa pek uygun değildi ama “hatıra olsun” dediler ve resmimi çektiler.
“Ne olursa olsun olur ya” dedim şakayla, “son doğum yaşım görmüş de olabilirim.” Kızım hemen atıldı: “Allah korusun!”
O anda aklım kendi çocukluğuma gitti. Annemin babasının da kendi doğdukları günü bilmezlerdi. O zamanlar bir makarna almak, onların ailesi için kolay bir şey değildi; Doğum günü, hatırlanacak bir tarih bile değildi. Belki de yetiştikleri dönemlerde insanların doğduğu günün pek bir önemi yoktu.
Doğum kutlanmayan bir aileden gelip, doğum günümden önce düşünerek bir aileye evrildiğini o akşam fark ettim. Hepimiz bir gün doğuyoruz — benim doğduğum yer İstanbul’un Fatih ilçesindeki Süleymaniye Doğumevi. Ama nerede doğduğumuzdan çok, kimlerin bizi hatırladığı belliyor bir doğum gününün geleceği.
Bekleniyor, kendi doğum gününü bile bilmeyen babanın askerlik arkadaşı – birlikte çalışıyorlar “tertibim” dedikleri eski bir arkadaş – bugün benim doğum günüm hiç aksatmadan kutluyor. Belki de bir kuşağın unuttuğunu, bir başkası başka bir bağla çıktığını.
İnşallah Allah ömür verirse, güzel doğum günlerini birlikte kutlarız. Ama ulaşabildiğim yerde getiremediğim bir hayal var: annem için de babam için de doğum günü makarnası almak. Ne var ki o nesil, maalesef, doğumunun kendisi bile bilinmiyor artık.
Yaşlanıyor insan, uzaktaki günlerin arkada bıraktıkları az olduğunu daha çok hissediyor – ve bu, korkudan çok, yaşlı kalan zaman değerli tutma isteği doğuruyor bende. Bu bilinçle, kulluk bilinci içinde, kula kulluk etmeden, kul hakkı yemeden, “insanların hayırlısı insanlara hayırlı olandır” ilkesiyle yaşamak kısmet olsun diliyorum. Umarım çocuklarım da vatan, millet ve insanlık için güzel işler yapma azminde yaşar, benim bıraktığım bayraklar taşırlar.
İnsan yaş aldıkça doğum gününün, doğduğu günü kutlamaktan çok, seçtiği kişilerin iz bıraktığını hatırlama gününü daha iyi anlıyor. Belki de hayatın kendisi de bize bazı şeyleri, dün akşamki makarna gibi, bir gün erken hatırlatıyor.
Bugün gelen doğum günü mesajları arasında beni ayrıca düşündüren bir mesaj daha vardı. Yıllar önce bir panelde birlikte panelistimiz bir dostum, o gün bu yana onun doğum günümde beni hatırlayanlardan biri oldu.
Belki yıllar yüz yüze görüşmedik. Hayat bizi farklı olarak taşıdı. Ama her yıl, doğum günüm geldiğinde -çoğunlukla ilk kutlayan da o olarak- uzun ve samimi bir mesajla kendisini hatırlatıyor.
Bir insanın yaşadığı yer bazen ne kadar sık görüştüğünüz değil, sizi ne zaman hatırladığı gösteriliyor. Bu yıl da yazdığı güzel dilekler için kendisine ayrıca teşekkür ederim; Beni yıllardır hatırlaması, mesajının içindeki güzel sözlerden daha değerli.
Sadece bir kez yüz yüze görüştüm ama beni “aziz dost” diye anan biri bile var. Demek ki bir insanın içindekiler yer, aralıklar değil, bırakılan izleniliyor.
Doğrusunu söylemek gerekirse, ben onun doğum gününü hiç kutlamadım — doğum günlerini sosyal medyadan takip etmekte hep zorlanırım. Bunu fark edince ayrıcalıklı olarak ona biraz borçlu hissettim.
Bu yıl bir ilki daha başarmak: başardığım üniversitenin gününün rektöründen bir doğum mesajı geldi. Belki bu da artık alışveriş yaptığımız mağazaların, müşterilerini bizim bankaların yaptığı gibi otomatik bir sistemden gönderiliyordur. Yine de kariyerimde ilk kez böyle bir mesaj almak, bu yıl için ayrı bir uzakta oldu. Yurt dışından da hiç aksatmadan hatırlayanlar var — biri, 6 Şubat depremlerinin ardından Türkiye ve Suriye’deki depremzedeler için bağış toplamış; bir başkası ise her yıl doğum gününü kutlarken kendi yılını da benimle paylaşıyor, nerede kaldı, nerede bulunduğunu, gezdiğini anlatıyor, aramızdaki mesafeyi birkaç cümleyle kapatıyor. Hangi ülkelerde, hangi ülkede olursa olsun, hepimiz aynı topraktan — Âdem’in çocuklarıyız.
Belki de insanın geride bıraktığı en güzel şey, birilerinin takviminde hatırlanan bir varlığının varlığı.
Sizin doğum gününüzü, siz söylemeden önce hatırlayan biri var mı? Ya da siz, kimin doğum gününden önce ortaya çıkıyorsunuz?
https://aliosmanoncel.blogspot.com/p/birthday-cake-day-early.html