adımı ellerimle sildim aynalardan
sanki kendime bakmayı unutsam
bir parça hafiflerdi ağrılarım
insan kendinden kaçamıyor, diye sözler icat etmişler
oysa insan en çok kendinden kaçak…
dün gece yağmurla konuşmaya çıktım
göğsümde çırpınan balıklar okyanus ve susturamadığım çocukluğum
hep bir ağızdan bağırmaya başladılar
hep bir ağızdan isyan
işte ben o gün yara aldım
kalbimin sesine kulak verdiğim gün
o günden beri
yerde miyim gökte miyim bilmiyorum
o günden sonrası
her yol yeşile/denize çıktı
ve ben her defasında
denizle bakışan bir bulut ve
her gece avuç dolusu yakamoz oldum
o gün
göğsüme yeşil bir deniz doldu
sürgün ettim kalbimi unuttum geçmişi
o gün bugündür
adına müebbet sevda dediğim
bir yeşil sürgündeyim
