zaman nasıl da çabuk geçmiyor
çürümüş dişlilerin arasına kayboluyor ömrümüz
karanlık tuhaf şekilde güzel aydınlık fazlaca yorucu
ve ben yarım asırlık bir rüyanın peşinde
her şeyi siliyor hafızam artık tertemiz ve masum
göğsüme unuttuğum şarkıların modası geçiyor
çığlığı koptuğu yerden birleştiriyor gece
ağaçlar köklerinde unutulmuş sözleri anımsıyor
kabuk döküyor yaralarım tertemiz akıllandım
dilimin sınırları genişliyor pervasız sözler ediyor
izbe karanlık sokaklara çıkıyor yolum
çelimsiz sersem adamların ağzının çamuru akıyor
ellerim direniyor ne tutabilir kalemin yerini
yolları yorgun vagonlarında insan ağırlığı
şehirler arası yolların kayıp yolcuları
ve her geçit töreninde yağmur yağıyor
şimdi sana geciken ömrüme susuyorum
-gölgeye yüklenen anlam ne kadar da anlamsız-
bir şarkının notalarında kayboluyor şiirim
her adımda biraz daha uzuyor yol
her adımda adım daha da uzağına yazılıyor adının
ölüler günü yaklaşıyor buluşmaya az kaldı parmaklarım uyuşuyor
dilime kekeme bir çocuk musallat oluyor
sana doğru gelen bana neden gelmiyor
yarım asırlık bir şiir yeniden yazılıyor
