sessizlikten arınmış bir gürültünün içine bırakıyorum seni
ne aşk ne anlam, yalnızca yorgun bir su yatağı gibi
duvarlara yazılı yalnızlıklara özenerek
kimseye ait olmamanın verdiği huzurla
sana veda ediyorum
diz çöken aman dileyen seslerden geçip
bir zamanlar hayal edilmiş ama yazılmamış bir şiirin
sararmış dizelerine sığınarak;
“bir yerlerde bir harf unutulmuş belli ki;
çünkü hiçbir sözcük taşımıyor artık beni”
seni sana bırakıyorum
herkesin kendi boşluğuna kiracı olduğu bu devirde
bazı bakışlar hâlâ anahtar sözcüğü olabiliyorsa aşkın ve çıkmaz sokakların sonunda bekleyen biri varsa
dünya güvenli bir limandır
biraz daha oyalanabilirsin
kendimi başkalarının öyküsünden sildim
sırtımı duvara değil, şiire yasladım
suskunluğu en sevdiğim şarkı gibi taşıdım içimde
hem cenazeme hem doğumuma geç kaldım
gözüm arkada kalmaz
hâlâ ellerine çokça bakan
gölgesiyle konuşan,
gülmeyi bir süreliğine erteleyip
gecenin alnına nokta koyanlar var biliyorum
ve seni aşka terk ediyorum
-her şeyin geçeceğini bile bile hiçbir şeyin geçmeyeceği yalanına inanarak yaşadım-
sen inandığım son yalansın
ve tek gerçeğim
